Osteopathie is een manuele onderzoeks- en behandelmethode van en naar letterlijk alle structuren van het lichaam: het bewegingsapparaat, alle organen, de hersenen en zenuwen en bloed- en lymfevaten. De osteopathie onderzoekt de bewegingsmogelijkheid van deze systemen onderling  en zoekt daarin naar relaties met uw klacht.

Met beweeglijkheid wordt niet alleen bedoeld het voortbewegen van de mens, maar ook beweging van alle cellen, weefsels, spieren en botten ten opzichte van elkaar. Ook geldt dit voor de inwendige organen (peristaltiek, ademhaling, orgaanbewegingen onder invloed van ademhaling) en voor de lichaamsvloeistoffen (bloed, lymfe , hersenvocht). Osteopathie maakt gebruik van uitgebreide kennis van anatomie, fysiologie en pathologie.

De osteopaat respecteert de originele vorm en functie van systemen en verbetert de storingen daarin. Deze verbetering heeft als doel om het zelfregulerende mechanisme van de mens te stimuleren.

Drie wetten vormen de basis van de osteopathie:

1) vorm en functie zijn direct van elkaar afhankelijk en dienen optimaal in balans gebracht te worden

2) de wet van de doorbloeding: de doorbloeding van weefsels dient maximaal te zijn. Elke verstoring daarin dient te woren opgelost

3) het lichaam is absoluut zelfregulerend en daarmee herstellend indien er geen beperkingen zijn onder 1 en 2.

De osteopaat brengt de balans, waardoor het lichaam zichzelf herstelt.